وقتی آدمها وارد یک جای جدید می شوند و می خواهند با بقییه آشنا شوند در بین سوالاتشان این سوال هم رایج است که بچه ی کجا هستید. مثلا توی دانشگاه این سوال را زیاد می پرسند. تا اینجای کار عادی است اما عجیبش اینجا است که توی قم  مردم با اینکه همه توی یک شهر زندگی می کنند این سوال را زیاد می پرسند و منظورشان از اینکه بچه ی کجایید این است که اصالتا اهل کدام شهر هستید حالا فرقی هم نمی کند شما ۱۰ ساله قم آمده باشید یا ۴۰ سال (مثلا ما ۴۰ ساله قمیم) یا ۱۳۰ سال. کسی نمی گوید قمی هستم و کسی هم انتظار ندارد چنین جوابی بشنود همه دنبال اصل قضییه اند.و معمولا هم همه اهل یک جایی هستند که  آنجا قم نیست.

مثلا از ۵ همکار من بجز یکی شان که نمی دانم اهل کجا است یکی اراکی یکی اهوازی یکی آبادانی و یکی هم شمالی است. یا بین دوستام حتی دوست خارجی هم دارم( من بهت افتخار می کنم هانی جان از مصر).

اینها را گفتم که این را بگویم. توی دانشگاه وقتی یکی از یکی می پرسد اهل کجایی انقدر ها دنبال اصالت طرف نیست. خیلی خلاصه می خواهد بداند طرف توی خوابگاه هست یا نه . همشهری در می آیند یا نه و همچین چیزی. ولی من همیشه گول این سوال را می خوردم و فکر می کردم که باید جواب همان سوال نامرئی اصالتت کجایی است خودمان را بدهم. فکر می کنم بقییه ی بچه قمی ها هم همینطور توی دانشگاه به این سوال جواب می دادند، می دهند.