در باب عشق

"و من اندر معاینه درویشی دیدم اندر جبال آذربایگان که می‌رفت و می‌گفت این بیتها بشتاب:

واللّهِ ما طَلَعَتْ شمسٌ وَما غَرَبَتْ / إلّا و أنْتَ مُنی قلبی وَوَسْواسی

وَلا تَنَفَّسْتُ مَحْزُوناً وَلا فَرِحاً / إلّا و ذِکْرُکَ مَقْرونٌ بأنفاسی

ولاجَلَسْتُ إلی قَوْمٍ اُحَدِّثُهم / إلّا و أنْتَ حَدیثی بینَ جُلّاسی

ولاهمَمْتُ بِشُربِ الماء مِنْ عَطَشٍ / إلّا رأیتُ خیالاً مِنکَ فی الْکاسِ

از سماع این متغیر شد. پشت به سنگی باز گذاشت و جان بداد." از کتاب کشف المحجوب، ابولحسن علی بین عثمان هجویری، قرن ۵ هجری